Бедный поэт

Первое движение - пенье,
Голос свободный, что наполняет долины и горы.
Первое движение - радость,
Но её отняли.

И когда прошедшие годы кровь изменили,
Тысяча планетарных систем родилась и погасла в теле,
Сижу, поэт коварный и гневный,
С прищуренными злобно глазами,
Взвешиваю перо в ладони,
Обдумываю месть.

Макаю перо, оно пускает побеги и листья, покрывается цветом,
Запах его бесстыден, ибо там, на земле реальной,
Не растут такие деревья; это само по себе оскорбленье,
Нанесённое людям страдающим, — такого дерева запах.

Одни укрываются в отчаянии, которое сладко,
Как крепкий табак, как водки стакан, что в миг погибели выпит.
Других надежда глупцов утешает, розовая, как эротическое виденье.

Иные находят покой в преклонении перед отчизной,
Оно длиться может долго, но ненамного дольше,
Чем девятнадцатый век продлится.

Я же тешу себя надеждой циничной,
Ведь с тех пор, как открыл глаза, ничего не видел, кроме резни и пожаров,
Кроме обиды, и униженья, и смешного позора гордых.
Дана мне надежда мести другим - и себе самому, конечно,
Ибо был я тем, кто всё знал,
Никакой из этого для себя не извлекая пользы.

---
Перевод с польского.

---
Оригинал (автор стихотворения — Чеслав Милош):

Biedny poeta

Pierwszy ruch jest śpiewanie,
Swobodny głos napełniający góry i doliny.
Pierwszy ruch jest radość,
Ale ona zostaje odjęta.

I kiedy lata odmieniły krew,
A tysiąc systemów planetarnych urodziło się i zgasło w ciele,
Siedzę, poeta podstępny i gniewny,
Z przymrużonymi złośliwie oczami,
I ważąc w dłoni pióro
Obmyślam zemstę.

Stawiam pióro, i puszcza pędy i liście, okrywa się kwiatem,
A zapach tego drzewa jest bezwstydny, bo tam, na realnej ziemi
Takie drzewa nie rosną i jest jak zniewaga
Wyrządzona cierpiącym ludziom zapach tego drzewa.

Jedni chronią się w rozpacz, która jest słodka
Jak mocny tytoń, jak szklanka wódki wypita w godzinie zatraty.
Inni mają nadzieję głupich, różową jak erotyczny sen.

Jeszcze inni znajdują spokój w bałwochwalstwie ojczyzny,
Które może trwać długo,
Chociaż niewiele dłużej, niż trwa jeszcze dziewiętnasty wiek.

Ale mnie dana jest nadzieja cyniczna,
Bo odkąd otworzyłem oczy, nie widziałem nic prócz łun i rzezi,
Prócz krzywdy, poniżenia i śmiesznej hańby pyszałków.
Dana mi jest nadzieja zemsty na innych i na sobie samym,
Gdyż byłem tym, który wiedział
I żadnej z tego dla siebie nie czerpał korzyści.