Две строфы

I
Была уже осень. Над вересковыми холмами,
Плыл голос трубы над озером, мглистым лесом,
Звучал, серебристый - будто стекла коснулся,
И псов заливистый лай летел вслед за дичью,
И шум опадал с лещины, дрогнувших веток.
Я красоты Вселенной приглушить не сумею,
И ничего не смогу ей противопоставить.
Так предназначено нам: красоту прославить -
И навсегда исчезнуть в зареве ночи.
А в городах, где входят в серые реки
Стадами мосты и утром полощут копыта,
На башнях собора голуби шелестели
Крыльями - и шли мы заворожённо.
Дымами кварталов вздыбившись к солнцу, стояла,
Как лошадь, что стянута камней удилами,
Прекрасная, кровавая и родная
Земля, что была завоёвана человеком.

II
Поставьте город под высокими облаками,
Закованный в камень, вылитый из бетона,
И тысячу улиц, пейзаж из аэроплана,
Поверните —
Совершенный и безразличный
Мозг охватывает совершенство цели:
Воздушные корабли из портов выходят,
Солдат в укороченной шинели и шлеме
Прощается средь цветов. Что когда-то было
Лишь приключеньем кратким - классикой стало.
Мы видим в том независимость человека,
Что стало меньше хлеба и больше железа.

--
Перевод с польского.

--
Оригинал (автор - Чеслав Милош):

2 strofy

I
Była już jesień. Nad wzgórzami wrzosów,
Nad mglistym lasem, nad jeziorem stał
Głos trąbki srebrny jak o szkło trącanie.
Psy zawodziły goniąc za zwierzyną,
Z leszczyn trzęsionych opadał szum.
Piękności świata nie zdołam przytłumić
I nic nie umiem już jej przeciwstawić.
Tak nam znaczono, żeby piękność sławić
I minąć w blasku którejś z nocnych łun.
W miastach, gdzie rankiem wchodzą w szare rzeki
Stadami mosty i płuczą kopyta
I gdzie gołębie na wieżach katedry
Szeleszczą – szliśmy czarem przerażeni.
Dymami dzielnic w słońce wspięta trwała
Jak koń ściągnięta wędzidłem kamieni
Szeroka, piękna ojczysta i krwawa
Ziemia przez ludzi zdobyta.

II
Postawcie miasto pod wysoką chmurą
Lane w betonie czy kute w kamieniu
I tysiąc ulic jak pejzaż z awionu
Obróćcie –
Już doskonały, niemal obojętny
Ogarnia mózg doskonałość celu:
Z portów ruszają powietrzne okręty
A żołnierz w hełmie i krótkim szynelu
Żegna wał kwiatów. To, co kiedyś było
Krótką przygodą, staje się klasyczne.
I niepodległość ludzka się wyraża
W tym, że mniej chleba, a więcej żelaza.